Stalking.

Autor: | Luty 01, 2018 | Prawo karne

Od wprowadzenia przepisu art. 190 a minie w tym roku już sześć lat. Jest to czas wystarczający, aby organy ścigania nabrały doświadczenia w prowadzeniu spraw z zakresu stalkingu. Równocześnie też wystarczający, aby obrońcy nabrali doświadczenia w zakresie taktyki obrończej prowadzącej do uniknięcia odpowiedzialności karnej swoich klientów.
Powołany przepis ma na celu ochronę od strachu, prawo do spokojnej egzystencji. Przedmiotem przestępstwa jest tutaj uporczywe nękanie.
Przez pojęcie nękania należy rozumieć dręczenie drugiego człowieka, niepokojenie, zakłócanie spokoju, dokuczanie. Nękanie ma być uporczywe, co oznacza, że musi trwać przez określony czas, musi być ponadto intensywne, nieustępliwe. O uporczywości świadczy nie tylko częstotliwość oraz okres nękania, ale również ignorowanie przez sprawcę częstych próśb osoby pokrzywdzonej o zaprzestanie zachowań wzbudzających w niej poczucie zagrożenia lub naruszających jej prywatność. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby zachowanie stalkera niosło ze sobą element agresji. w kontekście strony podmiotowej tego przestępstwa czy czyn sprawcy powodowany jest żywionym do pokrzywdzonego uczuciem miłości, nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością, czy chęcią zemsty. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia, czy sprawca ma zamiar wykonać swoje groźby. Decydujące jest tu subiektywne odczucie zagrożonego.
Paragraf drugi tego artkułu chroni natomiast prywatność człowieka, stanowiąc, że kto podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lun osobistej.