Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców.

Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców zostało uregulowane jeszcze przed II Wojną Światową ustawą z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758 ze zm.) Przepisy ustawy z nielicznymi zmianami pozostają nadal aktualne. Takie rozwiązanie wydaje się nieco archaiczne.
Zgodnie z regulacja zwarta w powyższym akcie prawnym, nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie minister obrony narodowej. Zezwolenie takie jest wydawane na wniosek cudzoziemca, jeżeli zostały spełnione warunki określone w art. 1a ustawy, tj. nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa a ponadto wykaże on, że zachodzą okoliczności potwierdzające jego więzi z RP.
Należy mieć oczywiście na uwadze, że ograniczenia, o których będzie mowa nie dotyczą cudzoziemców pochodzących z Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Konfederacji Szwajcarskiej. Chodzi tu kraje Unii Europejskiej oraz Islandię i Norwegię. Cudzoziemcami będą osoby fizyczne, prawne oraz nieposiadające osobowości prawnej spółki (tzw. ułomne osoby prawne).
Ustawa traktuje nie tylko o nabywaniu własności nieruchomości ale także użytkowania wieczystego, nabywaniu udziału we własności nieruchomości poprzez objęcie udziałów czy akcji w spółce będącej właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości.
Nie bez znaczenia jest forma nabycia. Ustawa nie ogranicza tej czynności do umowy kupna sprzedaży. Do nabycia w rozumieniu ustawy dochodzi również w drodze spadkobrania, darowizny czy zasiedzenia.
Zgoda ministra nie jest potrzebna do zawarcia umowy przedwstępnej.
W przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków, z których jedno jest cudzoziemcem, zgoda jest również wymagana. W sytuacji gdy umowa taka zostanie zawarta bez odpowiedniej zgody jest ona nieważna.