Serwis SkutecznyAdwokat.pl docenił pracę naszej Kancelarii przyznając nam tytuł Prawnika Października 2013 Województwa Łódzkiego.
Więcej informacji znajdziecie Państwo pod adresem: http://skutecznyadwokat.pl/wiadomosc,adw-maciej-krakowinski-prawnikiem-pazdziernika-2013-woj-lodzkiego,2184.html

Ubezpieczenie mienia w transporcie cargo.

Dla pełnego zabezpieczenia swoich interesów przewoźnik niezależnie od posiadanych umów OC i AUTOCASCO, powinien mieć zwartą umowę, która chroni przewożony towar w okolicznościach z które przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności. Pozostałe umowy nie zapewniają pełnej ochrony. Zawarcie takiej umowy jest przede wszystkim w interesie podmiotu na rzecz którego ma być świadczona usługa i to usługobiorca winien zadbać aby przewoźnik miał zawartą umowę CARGO. Jedynie taka umowa zabezpieczy ładunek w sytuacjach za które przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności. Mam tu na uwadze przede wszystkim, takie okoliczności jak zalanie, spalenie w okolicznościach innych niż wypadek czy kolizja drogowa oraz kradzież. Ponadto umowa CARGO zapewni ochronę ubezpieczeniową w razie negatywach działań przyrody powodujących takie zdarzania jak uderzenia pioruna, huragan. Takie zabezpieczenie zapewni jedynie umowa ubezpieczenia przewożonych ładunków – umowa CARGO. .
Ogólne warunki poszczególnych umów ubezpieczenia określają obowiązki ubezpieczającego w razie zaistnienia szkody. W umowie należy zwrócić szczególna uwagę na początek i koniec umowy ubezpieczenia. Są to istotne postanowienia umowne, z których wynika początek i koniec ochrony ubezpieczeniowej.
Jako początek trwania umowy poczytuje się moment załadunku Przy przewozach zagranicznych ochrona ubezpieczeniowa może rozpoczynać się w momencie nadania – odprawy celnej. Warto zatem zadbać aby za dodatkowa oplata ochrona ubezpieczeniowa obejmowała składowanie w magazynach portowych i celnych. Za szkody powstałe przed odprawą zakład ubezpieczeń nie będzie ponosił odpowiedzialności. Istotnymi postanowieniami są również te związane z likwidacja szkody czy ustaleniem wysokości odszkodowania.

Wyłudzenie odszkodowania należy do jednych z najczęściej spotykanych przestępstw. Ma ono miejsce praktycznie wyłącznie na tle zdarzeń drogowych. W praktyce występują  dwa sposoby działania na szkodę zakładów ubezpieczeń: zdarzenia pozorowane (takie, które nie mały w rzeczywistości miejsca) oraz zawyżanie uszkodzeń powstałych w wyniku kolizji czy wypadków drogowych.

Niniejsze zagadnienie winno być omówione na tle dwóch przepisów Kodeksu karnego: art. 286 oraz 298.

Zgodnie s treścią art. 286 kodeksu karnego, kto w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub
cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub
niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze
pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Niekorzystne rozporządzenie mieniem to nic innego jak uszczerbek w majątku pokrzywdzonego.

Wprowadzenie w błąd i wyzyskanie błędu polega na stworzeniu takiej sytuacji w której pokrzywdzony ma mylne wyobrażenie o rzeczywistym stanie rzeczy. 

Natomiast jeśli chodzi o treść art. 298 k.k. to przewiduje on, że  kto, w celu uzyskania
odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, powoduje zdarzenie będące podstawą
do wypłaty takiego odszkodowania, podlega karze pozbawienia wolności od 3
miesięcy do lat 5.

Pozorowane zdarzenia, których efektem końcowym jest wypłata odszkodowania winny być kwalifikowane w oparciu o oba powyższe przepisy. Żaden z nich nie wyczerpuje
bowiem w pełni znamion omawianego czynu.

Odpowiedzialności karnej natomiast nie będzie podlegać jedynie osoba będąca uczestnikiem zdarzenia. Może być nią właściciel pojazdu, który zgłosił szkodę, nie będąc uczestnikiem wypadku bądź kolizji. Będzie on odpowiadał jedynie za czyn z art. 286 k.k.

O uznaniu odpowiedzialności za wyłudzeni odszkodowania najczęściej decydują opinie biegłych z zakresu techniki samochodowej. Opinie takie polegają na korelacji wzajemnych uszkodzeń pojazdów, ewentualnie mają na celu ustalenie, czy pojazd mógł się zetknąć z inną przeszkodą. Taka ocena biegłego ma na celu ustalenie czy do przedmiotowego zdarzenia drogowego mogło dojść w okolicznościach podanych przez jego uczestników oraz czy wszystkie uszkodzenia wzajemnie sobie odpowiadają.

Jeżeli nastąpiła wypłata odszkodowania sprawca będzie odpowiadał za sprawstwo
natomiast jeśli zakład ubezpieczeń wstrzymał się od jego wypłaty twierdząc, że
dane zdarzenie mogło mieć miejsca oraz, że uszkodzenia nie mogły powstać w
okolicznościach podanych przez ich uczestników , sprawca będzie odpowiadał za
usiłowanie.

Odpowiedzialność karna w zamówieniach publicznych.

Katalog przestępstw, które mogą być popełnione w trakcie procedury uzyskania zamówienia publicznego jest szeroki. W przeważającej większości będą to przestępstwa stypizowane w kodeksie karnym. Nie należy jednak zapominać o przestępstwach zdefiniowanych i w innych ustawach.

Przestępstwa popełniane natle sytuacji związanych z uzyskaniem zamówienia publicznego występują coraz częściej. Tego typu zachowania mogą być zakwalifikowane w oparciu o szereg różnych przepisów.

Na marginesie warto zauważyć, że ustawa Prawo zamówień publicznych nie zawiera przepisów karnych.

Przestępstwa w sprawach związanych z zamówieniami publicznymi mogą popełnić:

– zmawiający

– ubiegający się o
zamówienie

– wykonawcy

Do popełnienia przestępstwa może dojść w następujących etapach:

– przygotowania zamówienia

– prowadzenie postępowania
o zamówienie

– wykonania umowy

Do katalogu przestępstw, które mogą być popełnione w związku z zamówieniami publicznymi należą w szczególności:

– art. 228 k.k. – łapownictwo
bierne, innymi słowy sprzedajność

– art. 229 k.k. – łapownictwo czynne

– art. 230 k.k. – płatna protekcja

– art. 230 a k.k. – udzielenie lub obiecanie
udzielenia korzyści majątkowej w zamian za załatwienie sprawy

– art. 231 k.k.-  przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza
albo niedopełnienie przez niego obowiązków

– art. 266 k.k. – ujawnienie informacji
stanowiącej tajemnicę

– art. 270 k.k. – fałszowanie,
podrobienie, przerobienie dokumentu

– art. 271 k.k. – poświadczenie nieprawdy,
fałszerstwo intelektualne

– art. 272 k.k. – wyłudzenie poświadczenia nieprawdy

– art. 273 k.k. posługiwanie się
dokumentem potwierdzającym nieprawdę

– art. 296 k.k. nadużycie zaufania w
obrocie gospodarczym

– art. 297 k.k. – przedkładanie w postępowaniu
o udzielenie zamówienia publicznego podrobionego, przerobionego,
poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego,
pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla
uzyskania zamówienia

– art.
305 k.k. Utrudnianie przetargu publicznego

– art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o
dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn.
zm.) – dalej u.d.i.p. – przestępstwo utrudniania dostępu do informacji
publicznej

– 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993
o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003.153.1503)

Warto pamiętać, że odpowiedzialność karna a ściślej rzecz
biorąc prawomocny wyrok skazujący jest jedną z przyczyn wykluczenia wykonawcy i
osób z nim związanych.

Kolejne wpisy będą zawierały omówienia poszczególnych czynów zabronionych.

Na skutek nowelizacji Prawa zamówień publicznych z dnia 12 października 2012 która weszła w życie 20.02.2013, doszło do zmiany art. 2 ust 8 stanowiącego definicję robót budowlanych.

Nie doprowadzono jednak do skorelowania tej definicji z prawem budowalnym. Nasuwa
się zatem pytanie w jaki był cel nowelizacji w tym przedmiocie…

Przed nowelizacją treść Art. 2 ust 8 Pr. z. p. była następująca:

– roboty budowlane – należy przez to rozumieć wykonanie albo zaprojektowanie i
wykonanie robót budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), a także realizację obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, za pomocą dowolnych środków, zgodnie z wymaganiami określonymi przez zamawiającego;

 

Po nowelizacji art. 2 ust 8 Pr. z . z. otrzymał następujące brzmienie::

– roboty budowlane – należy przez to rozumieć wykonanie albo zaprojektowanie i
wykonanie robót budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), a określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 2c  lub obiektu
budowlanego, a także realizację obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, za pomocą dowolnych środków, zgodnie z wymaganiami określonymi przez zamawiającego;

Przepis
powyższy odsyła do art. Art. 2c,
zgodnie z którym  Prezes
Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz robót budowlanych, z
uwzględnieniem postanowień dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31
marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na
roboty budowlane, dostawy i usługi oraz dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31
marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty
działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług
pocztowych.

Przepis powyższy odsyła do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 grudnia
2012 r w sprawie wykazu robót budowlanych(Dz. U. z dnia 7 grudnia 2012 r.)

W prawie budowalnym, natomiast w art. 3 ust. 7 znajdziemy następującą definicję
robót budowalnych, zgodnie z tym przepisem należy przez to rozumieć budowę, a
także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu
budowlanego;

W ustawie prawo budowlane „roboty budowlane” zostały natomiast zdefiniowane
jako budowa, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce
obiektu budowlanego.

W mojej ocenie aby nie dochodziło do wątpliwości interpretacyjnych należałoby te wszystkie definicje robót budowanych ujednolicić. Problemy pojawiają się wówczas gdy
dojdzie do kolizji obu ustaw.

 

Lekarz powinien mieć świadomość za jakie zachowanie grozi mu odpowiedzialność karna i jakie zagrożenie karą za dany czyn przewiduje ustawa.

Postępowania karne przeciwko lekarzom są w polskich realiach sprawami występującymi coraz częściej. Nie są to sprawy łatwe albowiem organy ścigania są zmuszone posiłkować się wiedzą specjalistyczną. Oznacza to, że niemal w każdym przypadku będzie musiał wypowiedzieć się biegły sądowy – tym biegłym będzie oczywiście lekarz.
Procesy w takich sprawach nastręczają wyjątkowych trudności z przypisaniem skutku przestępnego i winy. Bez wiedzy specjalistycznej prokurator nie wniesie aktu oskarżenia a sąd nie wyda wyroku. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy te mogą ciągnąć się latami.

Polski kodeks karny nie przewiduje osobnego przepisu, który stanowił by wprost o odpowiedzialności karnej w związku z nieudanymi czynnościami medycznymi. Brak
jest szczegółowego uregulowania odnośnie zaniedbania lekarza czy błędu w sztuce lekarskiej. Powoduje to konieczność kwalifikowania czynów w oparciu o ogólne przepisy przeciwko życiu i zdrowiu.

Jedynymi przepisami przewidzianymi przez kodeks karny związanymi z leczeniem są eksperyment medyczny i przeprowadzenie zabiegu medycznego bez zgody pacjenta.

Na marginesie jedynie należy podnieść, że eksperyment medyczny jest wyłączony z odpowiedzialności karnej.

Większość czynów lekarza związanych z nieudanym zabiegiem medycznym czy tez wynikających z niewłaściwego leczenie aby tez jego zaniechania, w oparciu o które można dokonać kwalifikacji prawej cechuje nieumyślność.

Do katalogu przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu w oparciu o które może zostać dokonana kwalifikacja prawna dotycząca niewłaściwych działań lekarzy są najczęściej: nieumyślne spowodowanie śmierci, narażenie na utratę życia lub zdrowia, nieudzielenie pomocy, spowodowanie uszczerbku na zdrowiu (art. 156 k.k. ciężki uszczerbek na zdrowiu i art. 157 k.k. średni i lekki uszczerbek na zdrowiu).

Praktyka zna też przypadki przestępstw wynikające z celowego bądź umyślnego działania: zabójstwo eutanatyczne, aborcja oraz ewentualnie następstwa nieudanej aborcji: śmierć kobiety ciężarnej jako następstwo ciąży, uszkodzenia prenatalne.

Ponadto lekarz może ponosić odpowiedzialność karną za wykonanie zabiegu leczniczego bez zgody pacjenta.

Poniżej przedstawiam kluczowe przepisy kodeksu karnego:

Art.27 [Eksperyment]

§ 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, jeżeli spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gospodarcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy.

§ 2. Eksperyment jest
niedopuszczalny bez zgody uczestnika, na którym jest przeprowadzany, należycie poinformowanego o spodziewanych korzyściach i grożących mu ujemnych skutkach
oraz prawdopodobieństwie ich powstania, jak również o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie na każdym jego etapie.

§ 3. Zasady i warunki dopuszczalności eksperymentu medycznego określa ustawa

 

Art.155 [Nieumyślne spowodowanie śmierci]
Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 156 [Ciężki uszczerbek na zdrowiu]

§ 1.Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:

1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,

2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

 

Art. 157 [Inne uszkodzenie ciała, średni i lekki uszczerbek na zdrowiu]

§ 1. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 4.Ściganie przestępstwa określonego w § 2 lub 3, jeżeli naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia nie trwał dłużej niż 7 dni, odbywa się z oskarżenia prywatnego, chyba że pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą.

§ 5.Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na jej wniosek.

 

Art. 162 [Nieudzielenie pomocy]

§ 1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.

 

Art. 192 [Zabieg leczniczy bez zgody]

§ 1. Kto wykonuje zabieg leczniczy bez zgody pacjenta, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

 

Cesja praw z umowy przetargu, jak się okazuje jest obok zmowy przetargowej i ustawiania przetargu jednym ze sposobów obejścia procedury przetargowej.

Umowa przeniesienia wierzytelności uzyskanej w wyniku przetargu jest nieważna. Zmierza w sposób oczywisty do obejścia przepisów prawa.

Taka sytuacja dotyczy umowy, w myśl której określony podmiot ma przejąć prawa i obowiązki wykonawcy wynikające z zawartej umowy, będącej efektem wygrania przetargu. Tego typu działania mają na celu obejście Prawa zamówień publicznych poprzez zastąpienie podmiotu wygrywającego przetarg innym wykonawcą, który startując w przetargu nie miałby szans na wygraną. Oznacza to, że bez względu na okoliczności wykonawca nie może (nawet za zgodą zamawiającego) przenieść praw i obowiązków wynikających z umowy na osobę trzecią. W rozumieniu Prawa zamówień publicznych  wykonawca może być tylko podmiot spełniający warunki przetargu określone ustawą.

Powyższy pogląd prezentuje orzecznictwo sadów:

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z
dnia 14 września 2006
r. I ACa
349/06, LEX
nr 298585
:  Nieważna jest umowa cesji, w myśl której
określony podmiot ma przejąć prawa i obowiązki wykonawcy wynikające z zawartej umowy, będącej efektem wygrania przez tego wykonawcę przetargu. Takie działania mają bowiem w oczywisty sposób na celu obejście ustawy z 1994 r. o zamówieniach publicznych w związku z art. 220 ustawy z 2004 r. – Prawo zamówień publicznych poprzez zastąpienie podmiotu wygrywającego przetarg innym wykonawcą, który startując w przetargu nie miałby szans na wygraną.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13
stycznia 2004
r. V CK
97/03 OSNC 2005/2/34, OSP 2005/2/22, Biul.SN 2004/6/7 108158 Niedopuszczalna
jest zmiana podmiotowa umowy zawartej w następstwie przetargu, umożliwiająca
przejęcie zamówienia publicznego.

Pojęcia przestępstw białych kołnierzyków zaczerpnięte jest z prawa amerykańskiego i pod tym pojęciem mogą być rozumiane zarówno tzw. przestępstwa

korporacyjne, ekonomiczne, biznesowe, jak i administracyjne.

Przestępstwa białych kołnierzyków to pojęcie odnoszące się do przestępstw popełnianych przez osoby dobrze sytuowane, najczęściej przez przedsiębiorców.

Ustawodawca nie wyodrębnia gałęzi prawa takiej jak przestępstwa białych kołnierzyków. Znajdą się tutaj przestępstwa mające związek z obrotem gospodarczym dlatego też W przeważającej mierze są to przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu o których traktuje rozdział XXXVI kodeksu karnego. przedsiębiorców Do najczęstszych przestępstw tego rodzaju należą również przestępstwa stypizowane
w innych ustawach takich jak: jak Kodeks spółek handlowych, Prawo upadłościowe
i naprawcze czy Ustawa o rachunkowości.

Omawiane zagadnienie jest bardzo szerokie. Szczegółowe podejście do niektórych tematów zostanie przedstawione w następnych blogach.

Niezależnie od przestępstw wymienionych w dziale XXXVI typowym przestępstwem, które może być popełniane przez „białe kołnierzyki” jest przestępstwo oszustwa – chyba najpopularniejsze na wokandach (art. 286 k.k.).

Kodeks karny wśród przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu wyróżnia:  nadużycie zaufania w obrocie gospodarczym
(art. 296 k.k.), oszustwo na stanowisku kierowniczym inaczej przekupstwo
menadżerskie (art. 296 a k.k.) Jednym z najczęściej występujących przestępstw zdefiniowanych w kodeksie karnym jako  przestępstwo przeciwko
obrotowo gospodarczemu jest oszustwo kapitałowe, gdzie najczęściej dochodzi do
wyłudzenia kredytu, dotacji, subwencji. (Art. 297 k.k.), ponadto występują: oszustwo ubezpieczeniowe (Art. 298 k.k.), pranie brudnych pieniędzy (Art. 299). udaremnianie
lub uszczuplanie zaspokajania wierzycieli. (Art. 300), pozorne bankructwo (Art. 301
k.k.) dowolne zaspokajanie wierzycieli,  nierzetelna dokumentacja (art. 302 k.k.) nierzetelna dokumentacja , innymi słowy naruszenie zasad dokumentowania działalności gospodarczej, wyzysk przymusowego położenia kontrahenta (art. 303 k.k.), lichwa (art.304 k.k.), Utrudnianie przetargu publicznego (art.305 k.k.), fałszowanie znaków identyfikacyjnych, daty produkcji lub przydatności (306 k.k.)

Przestępstwa białych kołnierzyków stypizowane są także w innych ustawach takich jak Kodeks spółek handlowych, Prawo upadłościowe i naprawcze czy Ustawa o rachunkowości.

W kodeksie spółek handlowych znajdują się przepisy karne takie jak: działanie na szkodę spółki, nabycie własnych akcji, podanie fałszywych informacji, bezprawne wydanie dokumentów, Umożliwienie bezprawnego głosowania, udział w bezprawnym
głosowaniu, Bezprawne wydanie akcji.

Brak zgłoszenia w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki powoduje odpowiedzialność karną na zasadzie art. 586 k.s.h. w związku z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Ustawa o rachunkowości przewiduje natomiast w art. 77 nierzetelne sprawozdania.

Należy pamiętać, że obrony w ww. sprawach karnych może podjąć się jedynie Adwokat.

Dialog techniczny – istotna nowelizacja prawa zmówin publicznych.

W dniu 20.02.2013 weszła w życie obszerna nowelizacja Prawa zamówień publicznych, wprowadzona ustawą z dnia 12 października 2012 o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o koncesji na roboty budowlane i usługi.

Jedną z istotniejszych zmian jest wprowadzenie instytucji dialogi technicznego.

Dialog techniczny do tej pory nie znajdował odzwierciedlenia w przepisach żadnej z trzech kluczowych ustaw z dotykających problematyki partnerstwa publiczno-prywatnego (prawa zamówień publicznych, ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym czy ustawy koncesji na roboty budowlane i usługi.

Uregulowanie dotyczące dialogu technicznego maiło swoje uregulowanie w prawie Unijnym – Dyrektywa klasyczna 2004/18/WE. Nowelizacja Prawa zamówień publicznych wynika m in, z konieczności dostosowania polskiego ustawodawstwa do prawa unijnego.

Powołany. akt prawa unijnego w preambule wprowadza zapis pozwalający na dyskutowanie specyfikacji technicznych z podmiotami zewnętrznymi przed wszczęciem każdej procedury o udzielenie zamówienia publicznego. Preambuła wskazuje, że przed rozpoczęciem procedury udzielania zamówienia zamawiający może, przy wykorzystaniu dialogu technicznego, poszukiwać lub korzystać z doradztwa, które może znaleźć zastosowanie w trakcie przygotowywania specyfikacji, pod warunkiem jednak, że takie doradztwo nie spowoduje ograniczenia konkurencji.

Procedura dialogu technicznego nie ma na celu zawarcia umowy. Dialog techniczny ma charakter informacyjny i doradczy i przed przetargowy.

W ramach dialogu technicznego można z powodzeniem wystosować zapytanie o cenę. Nie powinno to przeszkadzać tej procedurze.

Zamawiający, przed wszczęciem postępowania zwraca się o doradztwo lub udzielenie informacji w zakresie niezbędnym do przygotowania opisu przedmiotu zamówienia, specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub określenia warunków umowy.

Dialog techniczny prowadzi się w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie potencjalnych wykonawców i oferowanych przez nich rozwiązań.

Zamawiający ma obowiązek zamieszczenia na swojej stronie internetowej informację o zamiarze przeprowadzenia dialogu technicznego.

Najbliższym członkom rodziny zmarłego przysługują:  odszkodowanie i zadośćuczynienie.

W sytuacji gdy na skutek śmierci osoby najbliższej  nastąpiło znaczne pogorszenie sytuacji życiowej, poszkodowani mogą domagać się odszkodowania z tytułu pogorszenia sytuacji życiowej. Dotyczy to w szczególności takich sytuacji gdy zmarły dostarczał najbliższym środków utrzymania.

Osoby względem, których na zmarłym ciążył obowiązek alimentacyjny mogą domagać się renty. W praktyce chodzi tu o krąg osób, które byłyby uprawnione do żądanie od zmarłego alimentów.

Niezależnie od tego czy zmarły dostarczał członkom rodziny środków utrzymania, mogą oni domagać się zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę

Ustawodawca nie definiuje, kogo należy uznawać za osobę bliską. Wchodzić tu będą wszelkie osoby złączone węzłem pokrewieństwa i powinowactwa (dzieci wyniki, wstępni: rodzice dziadkowie, krewni w linii bocznej tj. rodzeństwo, małżonek oraz konkubent, konkubina) ale również osoby pozostające w faktycznym pożyciu (np. konkubenci, pary homoseksualne). Korzystanie przez poszkodowanych z pomocy fachowca psychologa, psychiatry, neurologa, na skutek śmierci najbliższego członka rodziny uzasadnia zasądzenie przez sąd kwot odpowiednio wyższych.

Jakie kwoty?

Pewne zamieszanie odnoście kwot z tytułu zadośćuczynienie za śmierć najbliższego członka rodziny wprowadziło Ministerstwo Sprawiedliwości, na którego badaniach oparła się Prokuratoria Generalna w związku z katastrofą pod Smoleńskiem. Zadośćuczynienie zostało ustalone na kwotę 250 000 zł na rzecz każdego najbliższego członka rodziny. Trudno się spodziewać aby sądy zasądzały kwoty aż tak wysokie. Tego typu sytuacje mogą występować niezmiernie rzadko. W wyjątkowych sytuacjach sądy przyznają kwoty przekraczające 100 000 zł, czy nawet 200 000 zł. W praktyce jednak zadośćuczynienia wahają się w granicach od 10 000 zł. do kwot ok. 100 000 zł. wysokość zadośćuczynienia powinna być uzależniona od bliskości relacji z osobą zmarłą. Niekiedy przyznanie wyższego zadośćuczynienia może być uzasadnione korzystaniem z pomocy psychologa.

Zobowiązany do naprawienia szkody powinien ponadto zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł. Takich kosztów może domagać się zatem każda osoba, która je poniosła, nie musi to być osoba najbliższa.